“Shpirti është një mbretëri, poeti është endacak që shkon prej mbretërie në mbretëri sa për të kërkuar një copë buzëqeshje”.




Një fjalë


poezi










Ibraim Bakiji












“Shpirti është një mbretëri, poeti është endacak që shkon prej mbretërie në mbretëri sa për të kërkuar një copë buzëqeshje”.



një fjalë

një dorë plakë rrëfen heshtjen
një xixë nga sytë botën ndritë
një buzëqeshje rrezet hijeshon
një fjalë

një fjalë
kthen kokën kohën shikon
gjërat pa emër
natën
jetën e mallkon

një serenatë si këmbanë vjen
vjen si trupi i pajetë
çast i fundit a fillimit dora nuk e din
nuk din ajo se ç‘pret e vret
por e din për kë hesht
kë përcjell shumë mirë e din

në gjunjë i lodhur
në prag të vdekjes kokën teposht
përjetësinë këndon
është çast që të harruarit e dijnë
është dora që heshtjen rrëfen


si unë

një ti e coptuar nga ofshama bartet
era shpirtërat tej i çon

një botë e mbrapsht
prapësinë mbrapsht e kthen

një zemër e vetme
zemrën në arrati lypë
një unë një ti një …

pse thua s’je unë

nëse them

qajë dhe hesht
në heshtje emrin ma ruaj
në sy botën shiko pa frikë

qajë e shih buzëqeshjen
frymëmarjen në dënesje më mbaj
më mbaj në të kaluarën

qaj ti qaj
më jep shpresë nga nemitja
ajrin më jep
më jep emrin që kam
e mos ma thuaj shpesh


po
qaj
se sonte unë qaj me ty




si i thonë

na është një lule
aromë e fllad parajse
vesë çdoherë ka
bukurinë e saj
i çmenduri e kupton



unë nuk them

unë nuk them dua
as shpirtë
as jetë
as lulevere

është universi grimcë
nga ajo që unë urrej

andaj unë nuk them eja
vetëm shikoj
dhe lot nxjerri nga sytë



s’mërzitemi

me mijëra heshtje shkelëm
dhe s’mërzitemi nëse vdesim

sa lahuta na thyen
e na thonin fleni

ata
janë një unë një ti
janë çdo fjalë
çdo shtëpi

dhanë titull
e thanë
të rrosh e të vdesësh njëherë
të vdesësh që vdekjen ta harrosh

heu të pavdekshëm
një unë një ti
në vehte i ke…


ikja

dua të ikë
si i marrë
të ndjej lirinë
të ndjej ajrin
dua të ikë
si ujk
të vrapoj në shkretëtirë
të jem mbret e rob
të jem vetëm
të ndjej heshtjen
por ndokush
mbi varrin tim po ecë
dua të ikë

dëshirë

madrigale baladë…
këngë shpirti do të këndoj
diell do t’isha bërë
o natë me trup të mbuluar
gjum do të bëhem
të t’kaploj për një çast

në ëndërr në një botë
bashk të jemi aty të rrojmë
si në përrallat e pathëna
dëshirë e ytja të bëhem
veç një herë
të më plotësosh ti si din e si don


malli shekullor

ti
djep i shurdhët
erdha bekimin e artë ta marr
braktisa vehten të gjitha që i doja

në ty
që zhurmën e madhe e risjella
mallin shekullor mora
ti djep i madh
i urtë


zjarr

stuhi
breshër
zë i hidhëruar ndoshta
mall kurve e dorë madhështore
psherëtimë ofshamë

o njerëz
rrugës si për në kalvarë
do të vij
do të vij se kam zjarr


lypësit

mbi bardhësi ëndrrash
mbi jastëkun me kadife
mbi patozin e pluhurosur
mbi heshtjen e harruar
mbi jetën e mpirë
pafajsia me qetësi i kthehet
në dheun e vet trupi po i bëhet dhe


larg është dita

me një fletë të rrudhur të zbehtë
me dorën e freskët plot vesë
shkon pena në qytet të zbrazët
ku rrëfimet e zeza për shkronja vuajn

rrugëve plot damar pena shkon

ethet e mallit dhe të heshtjes
djepin dorën lumin udhën
për shërim i kërkojnë

larg është qiriri ku libri hapur rrin
larg është dielli larg është dita
në vend të huaj
krejt është natë krejt është larg
si në vend të huaj
rrugëve plot damar

pritje

një zë pritjen e thëret
guximshëm çirret pas saj
tej maleve të strukura si abe ajo i shfaqet
duvakun e natës dritë syri e shkoqë
dora e qetë shpirtin po e zbutë
madhështinë si e sëmurë po e vjell

pritje

nëse je i heshtur i shtrirë
ofshamë e shtrat ato le të jenë

pritja si dhëndërr po pritë
thuaj

në të pyesin kush je
thuaj nuk e di
dhe ec mbi dhera

në të pyesin nga je
hesht
vetëm ec mbi kohëra

në të pyesin ku shkon
i shiko në sy dhe u thuaj
eshtrat e të parëve kërkoj
vehten ta gjej
andaj ec dhe ti me mua


kush më pritë

kush më pritë
si gjum për ëndërr
kush më gjen
si ëndërr në gjumë

i ri a i thinjur
si eros i çmendur
sot a nesër dje a sot
kush më pritë

sot e nesër dje e sot
shpirt a argjil
në rudinë mbi atë varr të freskët
kush më qanë



kitarë oh kitarë

mbi kitarë lotët si vesa mbi gjelbërim
dhe jeta e një kënge të pakënduar
mbi kitarë

valltarë të mërzitur në çdo hap
natë kudo e habi njashtu
dita sapo fjeti si foshnje

kitarë oh kitarë e nemitur
kërko jetë për tingujt
shpirtit zërin i rino
e mua më gjej shtegun
kitarë


më kot

sa e sa shkroi Shekspiri më kot
më kot Platoni urrente mësuesin
Sokrati thente dhëmbë më kot
Khajami më kot kërkonte çupa e raki
më kot Allan Po qante për Anabel Li-në
sa pesimist ishte Shopenhaueri më kot
më kot të gjithë vuajn e shkruajn

më kot pse o zemra ime pyet
ndokush qanë ndokush shanë më kot

mos e lexoni botën më kot


stili

të lë lapsin
pak të flej
në ëndërr lypsarë endacak
në oborr të një mbreti
këngëtar a palaço të bëhem

ta lë lapsin
zemrën shpatë ta bëj
mërzinë si mëkatar ta coptoj

sa shumë dua të qaj
të bërtas të çmendem
ta lë lapsin përgjithmonë
në ëndërr lypsarë endacak
në oborr të një mbreti
heu braktisje heu


asgjë

rrezet e diellit
notonin në valët e vogla të detit
era freskonte trupat e tulatur
në gjithë atë freski e qetësi
vargjet e fundit hudhen në ujë
ato edhe asgjë nga unë në mos
rrëmbejnë diç

në Jallovë s’i mori kush
në Stamboll s’i priste njeri
endeshin në pafajsinë e detit
nga larg dukeshin si treten
ato edhe asgjë tjetër…

në miliona njerëz ishin të panjohur
e panjohur gjuha që flisnin
ç‘humbje e madhe shfaqet
ato të vjedhin…

natë e braktisur e vargjeve
ah
në Jallovë a Stamboll s’u din kush varrin
ato edhe asgjë tjetër në mos
rrëmbejnë diç


ku je

ku jam kur të duhem
kur trishtimi zgërdhihet ku jemi

brenda mureve të rrënuara
drita e qiririt si nuse rrin
tymi sillet si në valle
në natyrë çdo gjë e shtrirë e shkrirë

nën çatinë tashmë të djegur
strehimi nuk ka vend
rrugës plot plagë u nisa
e kur të duhem ku jam

çdo udhë e shtrembër duket
bërtitje e sharje gjithkah
vloj e shaj me të tjerët
shpresat si lavire ikin

hije jam nëse dita larg është
në tokë i shtrirë i shkrirë s’dua të jem
në udhë në frymë në plagë
kur të duhem ku jam
ku je e ku të kam

modesti

një mirupafshim psherëtimthi tingëllon
ekoja tiktaket e orës shtyen me zort

një mirupafshim në trup pa fjalë
pa zbukurimin kur pa humnerë

në nebulozë kohe të ndaluar
akrepat kohën po e shkyejnë
butësisht po e shkyejnë kohën



zë

ulurimat e zogjëve lakmitarë
në dënesje e ulin
sikur duan ta qetësojnë
nëpër kohë e shpiejnë
sikur duan ta bëjnë mit
s’ka të ndalur ky zë
as të dalur jo

zë i ditës plot vrerë
në shkak e pasojë
këtu është me pikëpyetje
atje me pikëçuditëse

ulurimë
dënesje
heshtje
shpirtë që s’braktiset
që ditën si jetën mbanë
që jetën të mpakur e rritë
zëri i shpier nëpër kohëra

erë e lot e heshtje

një erë sjell një lutje
dhe një ikje si çdoherë
lot rrjedhin si këngë të vjetëruara
e një ofshamë mbulon botën

në fjalë të lëshova
oh
me lutjen
era fjalët i bartë

gjallërimi lind heshtjen e madhe
e heshtja ofshamën mbulon


rradhë gjaku

hije e egër ti ec mbi nemitje
fishkëllimë vallëzo me mallin
fortunë jetësohu çka pret

tani
foshnja po dëgjon rrjedhën e lumit gjak
shpirti qanë nën hije të zbehtë
djepi i vjetër i papërkundur
në kokë të lodhur
në rradhë gjaku jeton
fortunë jetësohu

rrudha pritjeje

flakë në gjoks
nga zemër e kallur ndritë

sy i pagjumë i skuqur
për ditën jetë po bëhet

qiri i dhezur nga shpresa
hijen s’len të zhduket

orë e thyer për toke
mplakjen s’len të vijë

shpirti i ri plot rrudha
nga pritja qesh e qanë


leximi për jetë e ëndërr

ëndërra jetën ndanë
nga jasht errësira fle
këtu drita zgjohet

yjet vallëzojnë me ëndrrën
jeta lufton me dherat
befas eklipsa gjallërohet
e rrëfimin si aromë lëshon

lutjet ku ecin

lumi

cigare pi e shkruaj
prehje asgjë mos thuaj
gëzim mall e vrerë
a e din çka therrë

jeta dhe vdekja janë pa titull
në kokë luan djall a engjull
e mira mëkati qetë s’të lënë
maleve trishtimthi vjen një gjëmë

bukuria të shfaqet si një zanë
qeshjen qarjen lëri mënjanë
të thërret zana në ishull t’pashkelur
shpirti nuk shkon është i trembur

shkruaj cigare pi vuaj si unë
trëndafili dhe muzgu janë si lumë


mos

nëse thua
egërsira më përcjell
hudhe lapsin e ditëve dhe netëve
e mos shkruaj butësi as egërsi
mos

nëse thua
sfida s’njoh s’njoh askend
theje pasqyrën e botës
mos shiko veten as të tjerët
mos

nëse thua
s’më duhet kush
s’i duhem kujt
dil lakuriq rrugëve
dhe thuaj
jetoj kot së koti


mundim me inatë

të kujtoj se dua ta mundoj veten
dua që sytë të më skuqen
e gjumi të më frikësohet

sa i egër që dukem tani sa

të kujtoj se më dhimbsen ditët netët
udha kah kaluam më dhimbset
dhe fjalët që për ty vrava më dhimbsen

sa e egër më dukesh tani sa

të kujtoj meqë s’dua të t’kujtoj më
se të jam i largët i huaj të jam
e largët të është gjithçka e imja

sa të egër jemi sa të egër

labirinth

vrapim pa qëllim
rrotullim rreth vetes
jargë në gojë
therra në shpindë
dhëmbë të mprehtë
britje çirrje e ikje
copë toke për pakë pushim
kohën çdoherë mbrapa


tercinë

po të shkruaj
ty të vuaj
unë të dua ti mos druaj


sa deshte

ca fjalë mashtrimi të panjohura thua

errësirë sa për të mos parë ditën
mërzi sa për të më bërë pesimist
dashuri sa për të vuajtur
braktisje sa për të qenë endacak
vetmi sa për të folur me vetveten
pastaj ikje egërsi

takim me vdekjen

udhëheqje engjujsh për ferr a parajsë
jetë pas vdekjes të këqijat t’i jetësosh
kaq nga universi
ti thua kaq
sa them unë

përshëndetje

nga ofshama e të çmendurit zgjohesh
mëshirë kërkon nga ky grusht mëkatari
rreth teje epitafe dyfjalëshe
fërfëllimë që zëra harrese bartë
britma foshnjeje nga larg dëgjon
me mendafsh lavireje lotët largon
në qytet të zbrazët vija jete të çojnë
në rreth të ngusht si në valle të hedhin
muzikë kosmosi për simfoni ke
me refrenin shkop plaku
mirëmbrëma lindje e pistë thua


shpërblim muzgu

në prehër të muzgut
jeta thinjet
unë mbylli sytë
në prehër të muzgut

yjet varur rrijnë në grahmat e vdekjes
një shtrirje mbi një rrasë guri
në grahmat e vdekjes

përcjellje e gjith kësaj madhështie
me fjalë që s’thuhen dot
me ledhatim mashtrues
muzgu me zgjim shpërblen agoninë
e unë mbylli sytë

ëmbëlsi e hidhët

në çeltërinë në parajsë
lakuriq vrapon
nën pemën e Ademit dhe Havës
dita të vijë pret

nga mollë e ndaluar
një grimcë morët
sa për të gjallëruar dashurinë
sa për të përjetësuar dhembjet


shiqo psenë

shiko një yll si këputet nga madhëria
u bezdis së ndenjuri atje
sa mallshëm ylberi tretet nga retë
si ia kan zili të gjithë
sa ëmbël valët flejnë pa fllad
se flladi s’vjen më dot
si venitet jasemini në çeltërinë gëzimi
mos hesht i tha vaji

tretet cigarja në tabakenë e harresës
e harresën të gjallë e mbajm unë dhe ti
shiko veten në një varr të freskët
një epitaf një fjalë vetëm një lot
pse

pse përqafon gurin që zemra të të ftohet
pse pyet veten e psenë shikon


tungjatjeta Niçe

mbi jetë ndodh gjithçka
qentë ecin ulurojnë lehin ikin
epitafet shkruhen lehtë shkurtë shpejt
vdekje mbi jetë ndoshta njerëz shumë
flasin qetë apo luten heshtin shikohen
hëna disi më e ndritshme duket
vend i frikshëm shpresështerrpë
agimi çdoherë është i errët i turbullt
ora akrepat i braktis i urren
mbi jetë e në pritje
ndodh gjithçka dhe asgjë


çdoherë s’duhen fjalë

sa shumë biseduam sa gjatë
sa ftohtë ishte sa nxehtë na vinte
sa errësirë kishte sa mirë u shihnim
sa qetësi brenda neve sa gjëmime sundonin
sa shumë biseduam dhe kurr s’mbaruam

ikëm edhe pse asnjëri nuk deshtëm
sërish u pamë pak biseduam
u pamë edhe njëherë fare nuk folëm
sa nxehtë na vinte sa mirë u shihnim


ngushëllim

muzgu vdiq
errësira qoftë mbi të
ç‘ti bësh
e tillë është jeta

muzgu vdiq
kush mbeti gjallë


sy vepre

sa sy të bukur
sa të shkruar janë
më lejo t’i lexoj
ani pse s’më shikojnë

le të lotojnë le të lahen
edhe më mirë do t’i lexoj
lejo që kryevepër
sytë e tu të bëhen

sa të shkruar ishin

karrikë dhembjesh

në atë kamerie
në karriken ninulë
në dhembje ulesh
në rrugën lëmsh shikon
muzgun e pret

zemra si cigare e dhezur
e harruar rrin e digjet
shpresat tym të ikin
në natën pa fllad
dashuria hi të mbetet
nga dorë e paprekur
dhe me lot të dehin
të endin nëpër kujtime
të lënë të shtrirë në qosh të një bote

ti po ti
në dhembjet karrikë
shtrihesh
e dehur mbyll sytë
dhe ëndrrën përjetësi e sjell


bisedë me hijen

fjalët fund nuk gjejnë
ato vijnë e shkojnë
shiqojnë njëra tjetrën
përshëndeten ikin

vetmia më vret pa mëshirë pa arsye
i zbehur në grahmat e vdekjes
qaj e humbi vezullim për ditën


ringjallje kohe

kujtoj kohën
mitin e djeshëm
të gjallë s’e kam parë dot

shpirti endet hutohet
nëpër rrugën lëmsh fshihet e mbetet
heshtjen në sy shikon
dhe gjallërinë pret
pret gjithçkanë
asgjënë gjenë

nektari

në sytë e tu t’pafajshëm
dashuria ime u lëshua
e humbi deri në vezullim

në kraharorin tënd t’mirësisë
zemra ime pushoi

o kalkutë
dashuria si po thithet


ky fshat

në këtë fshat rrënojë
në këtë fshat tulla pa vend
shpirtërat vijnë e shkojnë
të gjithë ndalen këtu pyesin

vijnë e shkojnë edhe erërat
shirërat edhe ato shpesh vijnë
por dy varreza mu në mes
presin e përcjellin gjithë të tjerët



na ishte njëherë…

netët e gjata
të nesërmen s’e donin dot

çuditë mrekullitë
rrëfimin shfrenojnë mallin gulfasin

ata shikohen
pse jo të puthen si të marrë
në botën e tyre s’ka turp as kufi jo

erdhi dita ata bënin natë

i huaj ishte ajri
jeta
emrat
gjithçka e harruar u bë

rrëfim në pluhur nata mbeti
dhe çdokush e fillon…
na ishte njëherë
një natë
që të nesërmen s’e donte dot

për ty

sa e sa luleve aromën u mora
sa e sa netë pamëshirshëm thinja
sa e sa udhë mizorisht shkela
sa e sa refrene për një këngë thash
sa e sa larg je sa afër të mbaj



Escape
I want to escape
as a madman
to feel the freedom
to feel the air
I want to escape
as a wolf
running in a desert
being king and a slave
being by my own
to feel the silence
but someone
is walking upon my grave
I want to escape

Copyright ©2004 Ibraim Nijazi Bakiji

www.poetry.com – është faqja ku mund të gjeni Antologjinë ndërkombëtare të poezisë A Passionate Sky, (antologji në të cilën është e botuar edhe kjo poezi).

ec

të nesërmen mos e godit me të djeshmën
mos pyet ç‘bënë të parët
mos shkel mbi eshtra

ec drejt
me veten tënde të sotmen godit
mos kthe kokën
ec drejt

kur të thinjesh

kur të thinjesh më thirr
shpirtin të ta laj buzët të t’i thaj më prit

kur të thinjesh më thirr
më gjen aty ku më lave

kur të thinjesh
të thash se do të vij
do t’përqafoj duart do t’i mpij
në ëndërr do jesh ti
kur të thinjesh un s’do t’mund të vij


hëna

sonte hëna është më e ndritshme
saqë më merr sytë
dhe smund të vij tek ti

sonte ajo është shumë e bukur
më don për vete
dhe as nuk jam të ikë
as nuk jam të rrij

sonte
ku ishe ti
gjer sa un flisja me hënën




kush

në mijëra fytyra të kërkoj
të gjej e sërish pyes
kush je

më shikoni të gjithë me habi
pse pyes kur ju njoh

po
tash e kuptova

kush jam unë?



natyra

pse hesht
kur e din se heshtja më çmend
pse hesht kur e din se vdekja hesht më mirë

unë shiqoj natyrën dhe hesht
nga sytë e saj ylberi del mallshëm
më magjeps e nga larg më thërret
nga madhëria unë vetëm shikoj dhe hesht
e s’lëvizi dot nga jeta

pse nuk e thua një fjalë
e pastaj vdis nëse don
nëse don do të vdes unë
do vdesim të dy
po kur
pse

unë sërish hesht dhe mbaj kokën ulur
s’e dija ç’ndjenjë është ajo
çfar magjie më shtynë në humnerën e natyrës
e ajo duke qarë
në dënesje si para vdekjes
fliste me veten me mua fliste

pash ato ditë që s’i patëm kurrë
mos hesht
thuaj veç një fjalë
e nëse bëj gjum
mos bëfsha pa ty
eja e shtriu në mua

natyra qanë si foshnje

pash puthjet që kurr s’ti dhash
thuaj veç një fjalë veç një oh plase
se koha po më dhemb se do iki
e mos më ler të shkoj i egër
më zbut me dashurinë që ke
pash sytë që kurrë s’ti pash
mos hesht më shiko
pse hesht kur e din se vdekja hesht më mirë

Mbrëmë

jam zbutje a egërsirë
lehje qeni a këngë zogu
ma thuaj ti
se unë s’flas se zëri më ka ikur
u bezdisa nga llafet plot jargë

nëse me sy botën në zemër shpova
ma thuaj ti
se s’pendohem për deliktin
as heshtjen s’dua ta bindi që të ikë
sonte u martova me të

nëse të pagëzova endacak mes yjeve
ma thuaj ti
se hënën me mallkim mbështolla
dhe netëve vajet u dhash

nëse kohën në sy pështyej
ma thuaj ti
se unë mbrëmë jetova

Më jep diçka të lexoj

Një fjalë e varfër është dita
Nata cfar rime po bënë
Një retiçencë…

Një bezdisje nga nemitja po shoh si vjen
Gëzimi ka ulur kokën dhe si hajdut po ikë
Po trishtimi si ogurzi para meje c’bënë aty
Unë me durimin si kala pres të më rrënojnë

Gjersa unë isha në luftë me pritjen
Ti më the
Më jep dicka të lexoj

Merre dashurinë
kush gjer sot s’e ka lexuar

Është libër tepër i mallshëm.

Më ke borxh

Kur vdekja vjen
shumëçka mbetet pa thënë
Sytë frikohem t’i mbyll se s’do i çelë më
Nga dora nuk lëshoj dashurinë se do të ikë

I shikoj të gjithë përreth
sa shumë më shikojnë ata
Dua të them…

Ti u afrove afër dhe po dëgjoje
Unë mbylla sytë
Dy pika
veç dy pika lot ranë
Ti u afrove e më pëshpërite
Të kam borxh një puthje


Dikur

Kur zerin e priftit plot vajtim e degjon
Mos fol as mos pyet kush...
Qaj dhe degjo…

Kur daullet te bien dhe njerezit shkojne heshtaz
Ngjitu ne rradhe
Dhe mos fol gje prej gjeje


Kur te gjithe te thone
Ishte i mire…

Ti qaj e thuaj
Une
Une e kisha…

Jetë e përdalë

ti mëngjes i trishtë si trëndafil i dhunuar
mirmëngjesi
edhe ti
erë që bartesh si fjalë përbuzëse
mirmëngjesi

diell me dy fytyra që genjën se botën nxeh
të përshëndes edhe ty
dhe ju o zogj që çirreni
edhe për ju
përshëndetje

ti mesditë si fëmij i fëlliqur
pse vjen kur nuk duhesh
dhe diell në kup të qiellit si armik mbi kokë
ç’po bënë që rrin i egër

ti mbrëmje e mbështjellur me të zezë
mos të ka vdekur gjë dita
po pse i ke shuar yjet
vallë ke takim me hënën

eh
dhe shpirti si plak
shikon
trëndafilin
diellin
mesditën
mbrëmjen
dhe lamtumirë jetë e përdalë
thot
e sytë mbyllë

uhe…

uhe është jeta
vdekja është një uhe

dhe nëse lot të dalin e zemra të kallet
thuaj uhe
ajo është kejt çka të duhet

nëse buzët të dridhen e malli të shtrëngon
thuaj uhe
aty është kejt çka të duhet

nëse zemra të rrah shpejt nga puthjet e shumta
nga dashuria e madhe
uhe thuaj
ajo është kejt çka të duhet

nëse ke ulur kokën dhe i kthen shpindën ndokujt
uhe thuaj asgjë më shumë
uhe është jeta
vdekja është një uhe
uhe


ajo po shkon

kur të gjithë po vijnë
ajo po ikë leht leht
po ikë ende pa ardhur

po ikë dhe unë nuk e shoh se ku shkon
s’mund ta përshëndes
s’mund të ikë me të
po ku se

ajo po ikë leht
sa heshtur po ikë ajo

me kujtimin e një zëri prej engjulli
më len
me lotët që kurr nuk m’i pa
me dënesjen që botën trishtoj
me udhën që kurr nuk eca më len

më tha më fal
vetëm kaq
heshta për një çast
veç dy pika lot më ranë

fjalët vdiqën
se
ajo po ikë lehtë
po ikë ende pa ardhur

pse duhet titull

dashuria nuk ik me vitet
as dëshira për të dashuruar kurr jo
shumë ëndrra lindin çdo mbrëmje
unë ndoshta në njërën isha aty
i paloja i ruaja sa ëmbël sa gjallërishëm
rradhitja dëshirat një pas një
jetën e quajta përjetësi çmenduri e quajta
çdo gjëje të vdekur ethe i dhash

athua na takojnë dallgët e jetës ndonjëherë si në ëndërr
rastësisht edhe qoftë veç le të na takojnë
drita po humb vezullimin ditë për ditë
trishtimi sa madhërishëm sa butë troket në derën e jetës
ikja po fillon e po gjallërohet sa leht
le të vijnë të gjitha s’ka dert jo u mësuam me to
i bëmë hyzmet sikur moti s’i pamë
ndoshta rrijnë gjatë ndoshta shpejt ikin

dëshira për të të takuar ama kurr nuk vdes
jeto o zemër se dita jote është dita jote
e në daç më shaj më pështyj më përbuz
në daç më mallko, veç njëherë më puth.

trendafili

ma jep trëndafilin që si buzët tua ngjanë
ta ruaj
me lot ta ujis
me drite syri ta rris

ma jep trëndafilin që aromën tënde mban
me lot ta laj
me dënesje ta thaj
me jetën time jetë t’i jap

ma jep trëndafilin o jetë e posaçelur
në thellësi zemre të të ruaj
me përjetësi të të shkruaj…


Ti e din

kur një ditë të zymtë
zgjohesh
e kupton se kam vdekur
mos qaj

mos pyet njeri se si
as kur
as pse

mos qaj

mos kujto të shkuarën se ajo s’është
as të ardhmen mos e mendo
unë s’e njoh

vëndo duvakun në kokë
dhe lulet e nusërisë merri
nisu udhës kah ecnim dikur
drejt varrit nisu
në heshtje më mbaj
mbaj lulet si mua dikur

kur aty të arrijsh mos qaj
hesht e më ruaj
hesht e mos qaj
qanë koha udha qanë

vëndoi lulet dhe hesht

mos pyet si
as kur
as pse
ti e din


befasia…


kur jeta vjen befas në ty
ti qanë
s’njeh sfida
as frikë
as njeri s’njeh

kur jeta befas të vjen
s’pyetesh në do të jetosh
kur befas të vjen jeta
ti s’e din nga erdhe
as nga do shkosh
ti nuk e din se cila është rruga jote
as sa e gjatë është ajo
as nëse është e ndritur apo jo

kur jeta befas të vjen…
vdekja si jeta
… befas të vjen…