Trupat në lëvizje: objekte të mendimit. Filozofia, sipas Hobsit, është e interesuar kryesisht për shkaqet dhe karakteristikat e trupave. Sipas tij ekzistojnë tre lloj trupash: trupat fizikë, siç janë gurët; trupi njerëzor dhe trupi politik. Për të ekziston një karakteristikë e vetme, që e kanë të gjithë trupat dhe që është e vetmja që bënë të mundur të kuptojmë se si janë dhe si veprojnë trupat, dhe kjo karakteristikë është lëvizja. Për Hobsin, e vetmja gjë që ekziston jnë trupat dhe gjithçka e njohur qëndron vetëm tek trupat. Për ekzistencën e Zotit, Hobsi shkruante se ‘njeriu duhet të kuptojë se të gjitha gjërat e dukshme, në këtë botë, si dhe si dhe sistemin e tyre të admirueshëm, i ka krijuar vetëm një gjë, ai që njeriu e thërret Zot: dhe ai akoma nuk ka asnjë ide apo imagjintë në mendje, se si është Zoti’.

Shkenca ishte identifikuar me të mësuarit dhe të mësuarit nënkuptonte leximin e teksteve të vjetra. Studimi i mjekësisë, për shembull, për të ishte kryesisht letërsi e ushtruar nga poetët, retoristët dhe klerikët, të cilët ishin të aftë vetëm të citonin Hipokratin dhe Galenin. Filozofia ishte akoma e sunduar nga Platoni dhe Aristoteli, mësimet e të cilëve Bekoni i denonconte si ‘hije’ dhe ‘fantazma’. Ai theksonte domosdoshmërinë e dijeve duke thënë se ‘dija është fuqi’ dhe ishte veçanërisht i shqetësuar nga ‘pavlefshmëria’ e të mësuarit tradicional. Çfarë e bënte këtë mësim të pavlefshëm, ishte fakti se shkenca ishte përzier me ‘supersticion’, spekulim dhe teologji.

Nikolo Makiaveli dha mendime të vlefshme rreth rregullave dhe parimeve të sjelljeve politike, duke i paraqitur mendimet e tij të pasistemuara në dy libra: Princi dhe Debatet. Tek Debatet, Makiaveli aprovonte Republikën Romake, duke shprehur entuziazmin për vetëqeverisjen dhe fitoren e lirisë. Tek Princi, theksi vihet mbi nevojën e një monarku absolute. Mendimi i Makiavelit në këto dy libra, shfaqet në paqëndrueshmërinë e tij.

Lindur më 1466, si djalë i paligjshëm i një prifti, Erasmusi pati një ndikim të konsiderueshëm mbi zhvillimet e humanizmit. Ai ishte armik i teologjisë skolastike, megjithate nuk kishe qëllim ta mohonte besimin e kirshterë. Nëpërmjet mësimeve të tij humaniste, veçanërisht në gjuhën greke, ai kërkoi të zbulonte elementët e pastër dhe të thjeshtë të krishterimit, që ishin lënë pas dore dhe të paqartë nga racionalizmi i tepruar i doktrinës skolastike.

Filozofët e periudhës së mesjetës kërcënoheshin nga vdekja, kur mësimet e tyre preknin statusquon. Shpirti i filozofisë së mesjetës ishte ndryshe. E gjithë atmosfera kulturore ishte e ndikuar nga mbizotërimi i kishës, kështu që morali, doktrinat politike, institucionet e shoqërisë; siç ishin familja dhe puna, arti dhe letërsia dhe një pjesë e madhe e shkencave, morën vulën e teologjisë. Brenda vetë kishës, rreth përshtatshmërisë së filozofisë, si përpunim i teologjisë, çuan, më në fund, në konkluzionin që, si disiplinë, filozofia ishte krejt e ndarë nga teologjia dhe besimi. Sipas kësaj, besimi fetar ishte konceptuar si një çështje besimi, një pikë vështrimi kjo, e cila gjeti kulmin e saj gjatë Reformës dhe filozofia u mëkëmb në mënyrë dramatike, nga babai i filozofisë modern, Dekarti, si një disiplinë e pavarur.

Sen Simoni i shkëputi lidhjet me njerëzit e tij, duke arritur deri aty sa të dëshirojë zhdukjen përfundimtare të feudalizmit. Në kundërshtim me tradicionalistët, ai mendon se nuk mund të krijohet përsëri Regjimi i Vjetër, se duhet punuar për ndërtimin e një shoqërie të re. Duke e future mendimin e vetë në kuadrin e një filozofie të një ngjarje që e merr nga shekulli i kaluar Sen Simoni e parandjen se në shoqërinë e dëshiruar që ai e quan industriale, racionaliteti ekonomik do ta mposhtë atë politik duke sjelë zhdukjen e formave të vjetra shoqërore, ndërsa fenomenet ekonomike janë të privilegjuara në aspektin analitik, çrregullimi që po ndodh ka të bëjë me fushat e simbolikës dhe të fesë...

“Shoqëria, ashtu si gjallesat, fillojnë si embrione, duke patur zanafillën nga masa të cilat janë jashtëzakonisht të vogla në krahasim me masat që në fakt ato arrijnë”.Rritja e strukturës shoqërore mund të kthehet në dy procese, “të cilat nganjëherë shkojnë veç e veç dhe nga një her së bashku”.

Në sociologjinë e Veberit dallohen katër tipe fillestare të veprimit shoqëror. Njerëzit mund të angazhohen në veprime racionale të orientuara nga qëllimi apo të paramenduara. Veprimi i tyre racional mund të jetë me orientim nga vlera.
Ato mund të veprojnë nga motive emocionale apo afektive; apo së fundmi mund të angazhohen në veprimin tradicional. Veprimi tradicional është i drejtuar prej zakoneve rituale të mendimit, nga mbështetja në “të djeshmen e përjetshme”.

Shoqëria, sipas Marksit, përfshinte një ekuilibër lëvizës të forcave të antitezës, të cilat krijojnë ndryshimin shoqëror nëpërmjet tensionit dhe përplasjes së tyre. Vizioni i Marksit ishte i bazuar në një pikënisje evolucionare. Për atë, motori i përparimit ishte përplasja, më mirë se një rritje paqësore ishte motori i përparimit; kundërshtia ishte babai i të gjitha gjërave dhe konflikti shoqëror ishte thelbi i procesit historik. “Veprimi i parë historik është krijimi i vetë jetës materiale. Ky me të vërtetë është një veprim historik, një kusht themelor i të gjithë historisë”.

Termi “elitë” është kompleks dhe bart ngarkesa të ndryshme ideologjike dhe tone të ndryshme emocionale. Pikëpamjet elitiste kanë burime e mbështetje të ndryshme, bazohen në faktorë të ndryshëm. Ato mund të jenë religjioze – mistike, mund të kenë argumentim biologjik, mund të jenë psikologjiste, ose mund të jenë të natyrës organizativo – funksionale.
Ndonëse koncepti i elitarizmit mund të shtrihet mjaft gjërë, teori më të theksuara elitariste janë ato të Moskës e Paretos, por edhe të Mihelsit dhe Ortega i Gasetit.